خوب 6 ماه از اومدن کرونا گذشته .زندگی در جریان بوده .روزها به خورشید سلامی دوباره دادیم و شب ها به ماه خیره شدیم .هم چنان زندگی با بالا و پاییناش در جریان بوده . تقریبا به حضورکرونا عادت کردیم و زندگی

چه قدر مسافرت خوبه چه قدر مسافرت با تو خوبه .این هفته رفتیم زنجان . چه قدر تجربه خوبی بود .اینکه از ی شهر شمالی بری یهو شهر کویری خیلی خوبه چه قدر تجربه های خوبی تو این سفر به دست اوردیم .

چه قدر مردم اونجا تلاش گرن و چه قدر برای زندگیشون تلاش می کنن .چه قدر هنرمندن .راستش ی جورایی خجالت کشیدم که چه قدر تن پرورم و همیشه همه چیزو اماده میخام .تصمیم گرفتم از این به بعد بیشتر تلاش کنم و کمتر قر بزنم

اینکه اوضاع کشورت داغون بوده و داغون تر شده خودش ی مساله است مساله دیگه وقتیه که کنترل تلوزیون رو دستت می گیری یا گوشی موبایلت رو برمیداری از این کانال خبری به اون کانال خبری می ری و تو هر ثانیه غافلگ

قطعا اسباب کشی و خونه رو چیدن خیلی کاره سختی به نظر میاد اما نه وقتی که همه وسایلت نو هستند و تک تکشون رو با عشق خریدی .و نه وقتی که قراره ی عالمه خاطره خوب تو خونه ات بسازی

من تک تک وسایلمو با کلی عشق و وسواس خریدم و هر کدومش که داخل خونه شد بهم مژده داد که قراره خونه عشقمون رو بسازیم .دیگه روزهای اخره و تقریبا همه چی کامل شده .ما آماده خاطره سازی هستیم ...

دیروز بعد ده روز رفتم خونه مادرم

داشت سریال می دید نیم ساعت یا 45 دقیقه نمیدونم به تلوزیون زل زده بود و لبخندی رو لبش بود نیم ساعت یا 45 دقیقه نمیدونم به صورتش زل زده بودم و دلم می رفت که محکم بغلش بگیرم و بهش بگم که چه قدر دلتنگشم ..

تمام مدت داشتم خداروشکر میکردم که زنده ام و میتونم هنوز ببینمش ..و دعا میکردم کاش کرونا رخت ببنده و دوباره بتونم بغلش کنم و سیر بشم از این عشقی که بهش دارم